Historia

Budowa kościoła związana była z nowo powstającym osiedlem, na pograniczu dotychczasowych parafii: Cielmice i Paprocany.
Inicjatorem pomysłu jest ówczesny proboszcz parafii pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa, ks. Leon Pawełczyk, który to podjął zabiegi o uzyskanie zezwolenia na budowę świątyni 26 sierpnia 1982 r., a więc dokładnie w 600-ną rocznicę obecności Matki Bożej, w Cudownym Jej Wizerunku na Jasnej Górze. Wystosował on prośbę do ówczesnego Biskupa Ordynariusza dr. H.Bednorza, o włączenie do ogólno- diecezjalnego planu, budowy nowego kościoła w Paprocanach.
Zezwolenie na budowę otrzymano w pierwszym kwartale 1984r., czyli stosunkowo szybko. Przełomowy moment nastąpił w chwili, gdy Jan Paweł II dokonuje kanonizacji błogosławionego Maksymiliana Kolbe.
To doniosłe wydarzenie znajduje swój wyraz w decyzji ks. Biskupa, który przychylając się do prośby ks. L. Pawełczyka, nadaje nowemu kościołowi tytuł patronalny św. Maksymiliana. Ówczesne władze miejskie pozytywnie odnoszą się do prośby o budowie nowego obiektu sakralnego.
Nie zgadzają się jednak na pierwotną lokalizację oraz na proponowaną powierzchnię, wprowadzając ograniczenie do 0.54 ha.
Strona kościelna wyraża jednak zgodę na narzuconą nową lokalizację oraz na obszar wyznaczonej działki odkupionej od Marty i Karola Bierońskich oraz Marty Kocurek. Projektantem Domu Bożego zostali znani architekci B. I J. Włodarczykowie, zaś głównym inżynierem J. Maniura. Do budowy zostaje wyznaczony ks. Benedykt Borkowy, który natychmiast przystępuje do stworzenia tymczasowego baraku - kaplicy, którą 9 czerwca 1984 r. poświęcił katowicki biskup H. Bednorz.
W ciągu kilu miesięcy kaplica ta zostaje oddana do użytku. Mimo braku kościoła parafialnego parafia pod wezwaniem św. Maksymiliana Kolbego została już erygowana 16 listopada 1984r. - dopiero po tym akcie ks. Borkowy wraz z parafianami przystąpił do budowy punktu katechetycznego i probostwa. Zostały one poświęcone przez biskupa katowickiego D. Zimonia 4 września 1986r.
W czerwcu 1988 r. systemem społecznym, rozpoczęto wznoszenie budynku kościelnego. Pracami kieruje jeden majster; do pomocy "doskakują" ludzie z osiedla.
Na przełomie października i listopada rozpoczynają się prace przy budowie gmachu kościoła. Dalej bez względu na zimową aurę trwają prace na placu budowy.
Celem jest jak najszybsze ukończenie obiektu. W następnych 2 latach następują prace przy budowie ośrodka administracyjno- mieszkaniowego.
W marcu 1990r. wszystkie prace wykończeniowe przy parafialnym ośrodku dobiegają końca.
Księża zamieszkali na nowym probostwie, czynna jest nowa kancelaria. W kwietniu 1992 roku odebrane zostają dzwony do nowego kościoła.
Jeden z nich ufundowały rodziny kolejarskie, drugi rodzina Podmokły, a trzeci rodzina Gniza. Przez następne lata, trwają prace przy montażu konstrukcji pod boazerię, układanie boazerii, prace blacharskie, a także malowanie wewnętrznej strony dachu farbą ogniotrwałą. Z okazji 100ych urodzin patrona i 10ej rocznicy istnienia parafii, zostaje zorganizowany wielki festyn, z licznymi atrakcjami. Jeszcze w roku 1995 prowadzone są prace wewnątrz budynku, rozpoczęto kładzenie instalacji elektrycznej, trwają prace spawalnicze i tynkarskie.
Dnia 22 grudnia 1996 roku Ksiądz Arcybiskup Damian Zimoń Metropolita Katowicki dokonał poświęcenia kościoła p.w. św. Maksymiliana Kolbego. W ramach dalszych prac we wnętrzu świątyni, dokonano zakupu nowych ławek, a w kaplicy umieszczono krzyż i ołtarz. Wokół kościoła trwają zaś prace w związku z budową Ekologicznego Osiedla Mieszkaniowego.